من و تو ما بودیم. همراه و هم نگاه. همبغض و همصدا . همپا و پا به راه ... تو اما دلت با من نبود. گفتم این سیب سرخ را میچینم تا کودکان بهانه گیر فردا نگویند که "آدم"ی در میان این همه آدمی نبود و در تقسیم آن همه علاقه "رفتن" سهم ساده ی تو شد و "ماندن " سهم دشوار دستهای تنهای من .امروز هم نه گلایه ای از این همه انتظار و نه بهانه ای از نمناکی کاغذ . راضی به رضای همین زندگی و چشم به راه طنین ترانه و باران . در خوابهایم بیدار میشوم و در بیداریم میمیرم.

یک پا به راه رویا و یک پا به بن بست بیداری . خوابگرد و گریه نشین. آخر قصه رو سیاهی به زغال شعله های غزل سوز میماند. برگرد و دستم را بگیر. میخواهم در کنار تو بر برگهای بوسه بنویسم: آبی ترین آبی دنیا همین آسمان خاکستری خانه ی من است .

عشقت را هر گز بازگو نکن
عشقی که هرگز به زبان نیاید
مثل نسیمی ملایم ساکت و نامرئی می گذرد
و همه چیز را بر سر راه خود
تکان می دهد

من عشقم را به زبان آوردم
و قلبم را بر او گشودم
سرد و لرزان با ترسی مرگبار
و او رفت...

بعدها مسافری بر سر راهش پیدا شد
ساکت و نامرئی، مثل باد
و او،
عشق این مسافر را پذیرفت
نه، هرگز عشقت را بازگو نکن

داشت می رفت

                        گفتم بمان

                                        نماند .

با خودعهد بستم که اگر هم آمد

                                به او حرفی نزنم .

او که رفت و نماند

                            من ماندم و خو گرفتم

                                                             به ماندن بی او .

گاه گاه ما می ایستیم،
در کنار چشمه تاریک،
در عمق سکوت می نگریم،
و عشقمان را می جوییم.

وقتی

همه چیز رو به نیستی است

تنها بهانه …

برای نفسی تازه کردن

تنها امید …

برای گذران شبی بیهوده

           لبخند صادقانه توست  

بارها پنداشته ام که به آرامش رسیده ام
وقتی که آرامش بس دور بوده است
همچون کشتی شکستگان میان دریا
که خیال می کنند می بینند خشکی را

پس، از ستیز خود می کاهند
اما نومید چون من درمی یابند
که سواحل موهوم بسیار
در پیش بندرگاه نشسته است.

مرا هیچ رنجی شکنجه نمی کند
روح من رها
در ورای این نقشبند میرا
وحودی دلیرتر می تند

که به تیغ نمی توانش برید
و به شمشیر نمی توانش درید
پس مرا وجودی دوگانه است
یکی را به بند کشی، دیگری پر می کشد

عقاب از آشیانه اش
چون برون شود
بی درنگ بر آسمان دست می یازد
تو نیز چنان توانی کرد

مگر آنکه خویشتن
دشمن خود باشی
اسارت، هشیاری ست
آزادی نیز چنین است.

 ...
من در این شب که بلند است به اندازه حسرت زدگی

شعر چشمان تو را می خوانم

چشم تو چشمه شوق

چشم تو ژرفترین راز وجود

برگ بید است که با زمزمه جاری باد

تن به وارستن عمر ابدی می سپرد

تو تماشا کن

که بهار دیگر

پاورچین پاورچین

از دل تاریکی می گذرد

و تو در خوابی

و پرستوها خوابند

و تو می اندیشی

به بهار دیگر

و به یاری دیگر

نه بهاری

و نه یاری دیگر

حیف

اما من و تو

دور از هم می پوسیم

غمم از وحشت پوسیدن نیست

غمم از زیستن بی تو دراین لحظه پر دلهره است

دیگر از من تا خاک شدن راهی نیست

از سر این بام

این صحرا این دریا

پر خواهم زد خواهم مرد

غم تو این غم شیرین را

با خود خواهم برد ...
 

من می دانم که به زودی باید بمیرم.
تمام درختها رنگین شده اند،
و انتظار بوسه "ژوئیه" را می کشند.
رؤیلهای من بی رنگ می شوند.
هیچ وقت من، در هیچ یک از کتابهای شعرم،
پایانی به این تیرگی ننوشتم.

تو گلی را برای سلام به من از ساقه جدا می کنی،
من او را در غنچه اش دوست می داشتم.
اما من می دانم که بزودی باید بمیرم.

نفس من در روی رودخانه خدا پرواز می کند.
و من به آرامی پایم را،
در جاده آسمان ابدی می گذارم.

بگذراز نی

           من حکایت میکنم

    و ز جداییها شکایت میکنم

                نی کجای این نکته ها آموخته

                        نی کجا داند نیستان سوخته

بشنو از من بهترین راوی منم

راست خواهی هم نی و هم نی زنم

نشنو از نی ...نی نوای بی نواست

بشنو از دل دل حریم کبریاست

نی بسوزد خاک و خاکستر شود

دل بسوزد خانه داور شود

آسان نیست بیان تغییری که تو پدید کردی.
اگر که اکنون زنده ام، آنگاه مرده بودم
هرچند همچون سنگ
بیدرد از مردگی.
تو مرا با نوک پا به پیش نراندی
یل مرا بر جای نگذاشتی تا چشم مات تنگم را
یه آسمان بدوزم باز، هرچند بی امید
به درک نیلگونی یا ستارگان.

خیال رفتگان شب تا سحر در جانم آویزد

خدایا این شب آویزان چه می خواهد ازجانم

پریشان یادگاریهای بر بادندو می پیچیدند

بـه گـلزار خزان عـمـر چـون رگبار بارانــم

خزان هم با سرود برگ ریزان عالمی دارد

چه جای من که از سردی و خاموشی زمستانم

گروه کودکان سرگشـته چرخ فلـک بازی

من از بازی ایـن چرخ و فلک سـر در گریبانم

به مغزم جعبه شهر فرنگ عمر بی حاصل

به چرخ افتـاده و گویی درآفـاق اسـت جـولانم

تو می آیی و می روی.
درها با آرامی بسته می شوند
گویی بی وزشی
آرامترین همگانی تو
که از میان خانه های آرام می روی.

چنان می توان به تو خو گرفت
که نگاه دیگر به کتابی خو نمی کند
هنگامی که از سایه سر تا سر نابود کننده ات تصاویرش زیباتر می شوند؛
زیرا که اشیا همواره تو را
به نوا در می آورند،
تنها گاهی آرام و گاهی بلند.

اغلب آنگاه که در حسهایم تو را می نگرم
صورت کلی ات بخش بخش می شود :
تو همچنان آهوان روشن ناب می خرامی
و من تاریکم، من جنگلم.

آن چرخی تو که کنارش می ایستم :
از دیرک های شب زده ات
همواره یکی سخت می شود
و نزدیکتر می آید به جانب من ،

و کارهای آماده ام را می سازند
از بازگشتی به بازگشتی !

...اما شمردن علفها بی فایده است.هیچوقت نمی توان تعداد آنها را فهمید. یک زمین چمن، مرزهای مشخصی ندارد، لبه ای هست که علف در آنجا از رشد کردن دست می کشد، ولی هنوز چند نخ علفِ پراکنده این طرف تر در آمده است.بعد یک تکه چمن سبز انبوه به چشم می خورد و بعد از آن یک نوار تـنک از علفها: آیا اینها جزو چمن هستند ؟ در جای دیگر علفهای بیشه وارد چمن می شوند، و دیگر نمی توان چمن و بوته را از هم تمیز داد. و حتی آنجا که جزو علف نیست، هیچوقت نمی توان فهمید، کی باید از شمارش دست کشید: بین گیاهک با گیاهک، همیشه جوانهّ برگهای ریزی  وجود دارد که بفهمی نفهمی از خاک سر بیرون میزند و ریشهّ آن، سلول سفیدی است که به سختی دیده می شود؛ یک دقیقه قبل می شد آن را به حساب نیاورد، اما حالا باید او را هم حساب کنیم. در ضمن دو نخ علف دیگر که کمی پیش به زردی می زدند، حالا کاملآ پژمرده اند و بایست از شمار علفها کنار گذاشته شوند. بعد مرحلهّ تقسیم علفهاست: آنهایی که به دو نیمه شده اند،یا پخش زمین شده اند،یا رگبرگهایشان مجروح شده است، یا برگهای ریزی که قسمتی از بافت خود را از دست داده اند... ده گانه های شمرده شدهّ علفها، عدد کاملی را تشکیل نمی دهند. آنها یک مجموعه علفِ له شده و ویران را تشکیل می دهند که در بخشی هنوز زنده و در بخش دیگر با گل و لای آمیخته شده اند و خوراکِ گیاهان دیگر هستند: گیاه خاک...