سیاه مشق

یک باره به خودت میای و می بینی که غریبه ای....با همه غریبه ای....با همه ی آدمهای دور و برت... منظورم از همه، همه ی همه ی آدمهاست...دور و نزدیک...انگار هیچ کس را نمی شناسی...انگار هیچ کس تو را نمی شناسد....و انگار جامانده ای.... انگار جا مانده ام... این روزها دلتنگم... و ابری... و گاهی ظاهرم هیچ نشان نمی دهد.... عادی عادی... یکی از پرونده هایم را بسته ام....و ته ته ذهنم...انتهای افکارم بایگانیش کرده ام.... جایی که هر لحظه به یادم نیاید...نه که فراموش شود...نه...باشد اما آن دور دورها.... مجرم را پیدا کرده ام... دیگر هیچ ابهامی برای بازگشت نیست...هیچ ابهامی.... مجرم من بودم و او تبرئه شد... و من هیچ اعتراضی ندارم...هیچ اعتراضی... گاهی سخت است که خودت را جدا کنی از افکاری که می خواهی نباشد...هر چه بیشتر رفتنشان را بخواهی بیشتر می مانند... و هر چه بیشتر بمانند بیشتر کلافه ات میکنند... اما حالا از خودم دورشان کرده ام... دور دور... نمی دانم چرا این روزهای کوفتی نمی گذرد... انگار حل شده ام...توی زندگی حل شده ام...توی روز مرگی لعنتی ام حل شده ام....و گاهی گریزی نیست... هیچ گریزی نیست....

پ ن :دوست داشتم یکی بود که این شعرو واسش بخونم

بعد خودمو تو بغلش جا بدم وای زار بزنم تا این همه تلخی وجودم از بین بره

اما افسوس که نیست .... نیست ......نیست

صدا کن مرا، صدای تو خوب است؛

صدای تو سبزینه‌ی آن گیاه عجیبی است، که در انتهای صمیمیت حزن می‌روید؛

در ابعاد این عصر خاموش

من از طعم تصنیف در متن یک کوچه تنهاترم؛

بیا تا برایت بگویم چه اندازه تنهایی من بزرگ است؛

و تنهایی من شبیخون حجم تو را پیش‌بینی نمی‌کرد؛

و خاصیت عشق این است؛

کسی نیست

بیا زندگی را بدزدیم؛

آن‌وقت میان دو دیدار قسمت کنیم؛

بیا با هم از حالت سنگ چیزی بفهمیم؛

بیا زودتر چیزها را ببینیم؛