میدانی خسته ام ...
با نگاهت دستانم را بگیر
ولی
به من دست نزن !
هنوز جای زخمهایم پر از چرک نامردی است !!!
اما نگاه تو مهربان است و مطمئن
آرامشم باش ...
زمین و آسمان که می ترسم
رو بر می گردانم از خودم
فراری می شوم از من
پناه می آورم به تو
با تمام دلخوشی های کودکانه ام
به هوای امنییتی که زاده ی
حضور توست تنها.
یخ میزنم از سردی
ترانه های بی صدایت.
انگار که طرد شده باشم از دنیایت
سرم به سنگ می خورد از پناهنده شدن
به مهربانی آشنایت
صدای دلم را می شنوم
تَرَک تَرَک می پیچد در گوشم.
منم که جا مانده ام از تو
می ترسم از آشفتگی
پس کوچه های ذهنم.
گم می کنم خودم را
میان دنیایی که این همه تاریکی اش
سهم من نیست
جا می مانم از خودم
سری که به سنگ خورده
فرمان ایست می دهد به دلم
تا بداند که پناهی نیست
دلم دل دل می کند...
دلی که سَرِ به سنگ خوردن ندارد!
*****************************************************
پ ن۱: خیلی وقت بود میخواستم در اینجا روتخته کنم حتی تصمیم گرفتم حذفش کنم عادت ندارم چیزی از گذشته رونگه دارم اما اینجا رو با یه حس متفاوت ساختیم می گم ساختیم چون من تنها نبودم ...اینجا رو با یه دوست عزیزی که حتی نه چهرشو دیدم نه صداشو شنیدم از نزدیک .... ساختیم حالا مدتهاست که ازش خبری ندارم حتی ایمیلشو هم گم کردم ونمیدونم الان کجاست وچی کارمیکنه ....اما شهیار عزیز بخاطر همه نصیحتات وهمه دلداریات وهمه چیزهای خوب دیگه ازت هزار هزار بار ممنونم....وارزوی موفقیت رو توزندگی دارم
پ ن ۲: از همه عزیزانی که تو این مدت به این وبلاگ سر زدن چه کامنت گذاشتن وچه نذاشتن تشکر میکنم اگر با نوشته هام باعث ازار کسی شدم عذرخواهی میکنم .....
پ ن ۳ : اینجا جایی بود که هروقت تنها میشدم حرفامو مینوشتم وسبک میشدم ....با تک تک کلماتش گریه کردم خندیم وزندگی کردم
پ ن۴:
زخمهایم را خورده ام دیگر جایی برای زخم ناخورده نیست !
دردهایم را کشیدم ولی هنوز جای زخمی عمیق در من میسوزد...
با تنی زخم خورده و بال و پری سوخته
ولی
آزادی زیباست !
|
برای هر اغازی پایانی هست
